Arnarfjörður

viðhorfum íbúa á Vestfjörðum, 2013.

Fréttin fengin af vef Litlahjalla fréttavef úr Árneshreppi á Ströndum

Fréttina ritar  Jón G. Guðjónsson | þriðjudagurinn 22. júlí 2014

Könnun á viðhorfum íbúa á Vestfjörðum, 2013.

Drangaskörð.
Drangaskörð.

Atvinnuþróunarfélag Vestfjarða (Atvest) hefur nú birt niðurstöður viðhorfskönnunar sem tekin var á meðal íbúa á Vestfjörðum síðla árs 2013. Könnunin var unnin fyrir Fjórðungssamband Vestfirðinga með tilstyrk Sóknaráætlunar landshluta. Almennt er niðurstaða könnunarinnar að íbúar á Vestfjörðum hafa jákvætt viðhorf til sinna samfélaga, náttúru og atvinnulífs, en eru ósáttir við hæga uppbyggingu innviða. Ætlun er að gera sambærilegar kannanir með reglubundnum hætti sem lið í eftirfylgni með byggðaþróun á Vestfjörðum. Send var netkönnun á netföng 486 manns á öllum Vestfjörðum, 18 ára og eldri, valdir úr gagnagrunni Atvinnuþróunarfélags Vestfjarða. Markmið með íbúakönnuninni var að kanna hagi og afstöðu í búa til ýmissa þátta sem geta haft áhrif á Vestfirska hagkerfið. Samhliða íbúakönnuninni var unnið að greiningum á atvinnulífi og öðrum hagrænum þáttum. Í vinnunni hafa komið fram vísbendingar um að Vestfirskt atvinnulíf hafi átt undir högg að sækja á undanförnum árum en horfir nú til bjartari tíma. Með þessari greiningarvinnu er vonin sú að það til verði aukin þekking á aðstæðum í samfélagi og atvinnulífi á Vestfjörðum sem leiði til nákvæmari og upplýstari umræðu, jafnframt er niðurstöðurnar mikilvægt innlegg inn í umræður og vinnu við að skilgreina lausnir við þann byggðavanda sem hefur verið viðvarandi á svæðinu.

Úrtakið var 486 netföng í öllum sveitarfélögum og byggðarkjörnum innan Vestfjarða. Netföngum var safnað í gegnum vefleik sem haldin var vorið 2014, þar sem Vestfirðingum var gefin kostur á að skrá netfangið sitt í gagnagrunnin og voru dregin út verðlaun að leik loknum. Til viðbótar leiknum var hringt handahófskennt í einstaklinga í byggðarkjörnum sem ekki náðu tilskyldum fjölda netfanga.

Niðurstöður þátttöku voru eftirfarandi: • Fjöldi svarenda var 332 eða 68% sem telst afar gott hlutfall. • Heimildir Hagstofu Íslands um meðalmannfjölda á Vestfjörðum eftir kyni og aldri 1998-2013 - sveitarfélagaskipan 1. janúar 2014 eru eftirfarandi; 69% búsettir á N-Vestfjörðum, um tæplega 18% S-Vestfjörðum og 13,5% á Strandasýslu og Reykhólahreppi. Því er svörun N-Vestfjarða og Strandasýslu og Reykhólahrepps í hlutfalli við íbúafjölda svæðis. Helstu niðurstöður könnunarinnar eru sem hér segir: • Flestir þátttakendur voru fæddir á árunum milli 1960-1979 og flestir þeirra búsettir á N-Vestfjörðum. • Langflestir þátttakendur töldu ólíklegt að flytjast búferlum á næstu tveimur árum. • Hærra hlutfall kvenna hefur lokið háskólamenntun. • Langflestir sem tóku þátt í könnunni eru launþegar eða um 65%. • Flestir á sunnanverðum Vestfjörðum eru frekar ánægðir með möguleika til eigin rekstrar. • Flestir á norðanverðum Vestfjörðum telja almennt öryggi vera mjög gott. • Mjög hátt hlutfall frá sunnanverðum Vestfjörðum eða um 80% eru ánægðir með nálægð við fjölbreytta náttúru. • Rúm 45% á norðanverðum Vestfjörðum eru mjög ánægðir með menningarlíf en rúm 51% frekar ánægðir á sunnanverðum Vestfjörðum. • Þátttakendur sunnanverðum Vestfjörðum eru mjög óánægðir með vegakerfið eða rúm 62%. • Ánægja er mest með greiða umferð á norðanverðum Vestfjörðum. • Meirihluti þátttakenda Strandasýslu og Reykhólahrepps eru ánægðir með gæði heilsugæslu/sjúkrastofnanna. • Þátttakendur á norðanverðum Vestfjörðum eru ánægðari með farsímaþjónustu en önnur svæði • Þátttakendur á sunnanverðum Vestfjörðum eru ánægðari með netsamband en önnur svæði. • Umtalsverður munur er milli kynja í heildartekjum eða allt að 60%.
 Könnunina má finna í heild sinni hér.

 

 

Tónlistarhátíðin Baunagrasið á Bíldudal

Tónlistarhátíðin Baunagrasið á Bíldudal

Hátíðin verður sett á Skrímslasetrinu Bíldudal

Föstudaginn 18 Júlí kl 21:00

 Frítt er inná hátíðina og hér má sjá FB síðu hátíðarinnar en dagskráin er birt þar.

Þetta er lítil og væn Folk tónlistarhátíð. Í fyrra mætti KK á svæðið og sló gersamlega í gegn í gamla frystihúsinu sem var búið að breyta í glæsilegan tónleikasal. Núna í ár eru margir listamenn sem troða upp. Góð blanda af hljómsveitum,trúbadorum og dúettum.Skúli Mennski ásamt hljómsveit. Hafdís Huld, Markús and The diversion Session,Sverrir Bergmann og Halldór Gunnar. Adda og Gummi Hjalta ásamt fleirum.

Flott tjaldstæði og gistiheimili eru á svæðinu en allir viðburðir fara þó fram inni.

 Bestu Kveðjur

 Ljósmynd Jón Tryggvi

 

Er Taglið í hættu ??

HVAR Á AÐ TAKA LANDFYLLINGU ??

Þessari spurningu varpar Magnús Óskarsson fram í meðfylgjandi texta og mynd.

 

Mér var hugsað til fyrirhugaðar landfyllingar og með svolítinn hnút í maga þegar ég tók þessa mynd, ef það verður virkilega raunin að allt efni verði tekið úr taglinu. Það breytist mikið ásýnd dalsins þegar búið verður að rífa upp stóran hluta fjallsins? Vill einhver kaupa sér lóð á fyrirhuguðu sumarhúsasvæði þegar Taglið verður eitt svöðusár eða nánast horfið? Er ekki möguleiki að láta endurskoða þetta eitthvað áður en það verður of seint. Mætti kannski taka efnið ofar úr fjallinu þannig að „fronturinn“ sem snýr inn í dalinn fái að halda sér? En sjálfsagt horfa menn til klettabeltisins og sprengja það allt upp.

Takk fyrir þessa fallegu mynd og þessar mikilvægu hugleiðingar Magnús.  Ef ég man rétt, var ekki ætlunin að taka alla landfyllinguna úr Taglinu, heldur átti að sækja þangað sórgrýti í varnargarð framan við landfyllinguna. Grjót í þennan varnargarð á einnig að taka úti í Auðahrisdal. Landfyllinguna sjálfa var ekki búið að gefa ákveðna línu um hvaðan yrði tekin.

En, ég er búinn að leggja drög að því að fá viðtal við Vegmálastjóra þegar hann kemur úr sumarfríi, sem verður upp úr 20. þessa mánaðar.  Fyrirhugað var að ræða við hann um vegasamgöngur til sunnanverðra Vestfjarða.  Ég mun athuga hvort hann veit eitthvað um þessi áform varðandi efnistöku úr Taglinu og fleiri þáttum í sambandi við væntanlega landfyllingu við Banann. #kveðja G.J.

 

 

Æviágrip Péturs J. Thorsteinssonar

Lokaritgerð í sagnfræði við HÍ, eftir Ísrael Daníel Hanssen heitir:

Milljónafélagið 1907-1914, Saga verslunar- og útgerðarfélags

Péturs Jens Thorsteinssonar og Thors Jensen

Æviágrip Péturs J. Thorsteinssonar er dregið út úr þessari ritgerð

og birt hér með leyfi höfundar ritgerðarinnar

 

Pétur Jens Thorsteinsson

Pétur J. Thorsteinsson fæddist 4. júní árið 1854 í Otradal í Vestur- Barðastrandarsýslu. Móðir hans var vinnukonan Halla Guðmundsdóttir og skráð var að faðir hans héti Ólafur Halldórsson. Pétur J. Thorsteinsson var við skírn gefið nafnið Pétur Jens Ólafsson, en þegar hann var um tvítugt þá fór hann að kalla sig Pétur J. Thorsteinsson.Er skýringin sú að hinn raunverulegi faðir hans, kaupmaðurinn Þorsteinn Thorsteinsson, var kvæntur annarri konu og átti Pétur utan hjónabands með Höllu. Kynntust þau á Geirseyri við Patreksfjör þar sem Halla var vinnukona hans.

Ekki var óalgengt á þessum tíma að börn væru rangfeðruð af ýmsum ástæðum, en hérna var ástæðan sú að Þorsteinn var kvæntur maður. Sendi hann því Höllu til vinar síns í Otradal þar sem hún fæðir drenginn. Ekki er vitað meira um Ólaf Halldórsson en það að hann hafi látið skrá sig sem föður drengsins.

Árið 1871 fór Pétur vestur á Þingeyri þá 17 ára gamall. Starfaði hann þar við verslun Niels Christian Grams í níu ár.  Þetta tímabil sem hann starfaði hjá Gram átti eftir að reynast honum vel og líkaði honum vinnan þar vel. Gram kaupmaður stundaði lausakaupskap þar sem hann sendi „skip með vörur á ýmsar hafnir til að gera bændum hægara um vik að nálgast kaupstaðarvarning og koma frá sér afurðum sínum. Þegar Pétur var um tvítugt var honum falið að stjórna versluninni á spekúlantsskipi, sem sigldi um Breiðafjörð.“ Þessar ferðir stóðu oftast yfir í tvær til þrjár vikur og átti ein af þessum ferðum eftir að reynast honum afdrifarík en þá kynntist hann tilvonandieiginkonu sinni, Ásthildi Guðmundsdóttur, sem var dóttir prestsins að Breiðabólsstað áSkógarströnd. Er talið að þau hafi heitbundist sumarið 1876 og fjórum árum síðar voru þau gift. Árið 1875 hóf Pétur störf á skrifstofu Grams í Kaupmannahöfn og dvaldisthann þar um veturinn en um sumarið var hann á Íslandi og hélt áfram spekúlantferðum.

Haustið 1876 fór hann til Kaupmannahafnar og dvaldist hann þar að mestu leyti næstu tvö árin.Ekki er vitað mikið um vist Péturs hjá Gram, hvað hann hafi unnið nákvæmlega við á þessum níu árum sem hann var þar. „Ekki er að efa að Pétur hefur lært mikið í verzlunarrekstri Grams og hann reyndar verið honum fordæmi um fleira. Þar getur hann hafa lært að verka fisk og gera svo til fyrirmyndar var, því að Gramsverzlun var þar góð til eftirdæmis.“

Árið 1879 barst sú frétt til Péturs í Kaupmannahöfn að Bíldudalsverslun væri til sölu. Pétur var þá um sumarið 25 ára gamall og kominn með mikla reynslu af viðskiptum. Kom hann til landsins um sumarið og hitti ekkju Hákons kaupmanns, hana Jóhönnu Kr. Þorleifsdóttur og ræddi við hana um kaup á Bíldudalsversluninni. Gerðu þau með sér kaupsamning þann 19. júlí 1879 og 6. maí 1880 var Pétur orðinn eigandi að Bíldudalsverslun. Hætti hann þar af leiðandi störfum hjá Gram. Greiddi hann Jóhönnu samtals 10.000 kr. fyrir verslunina og var síðasta greiðslan ynnt af hendi 1. september 1886.

Óhætt er að segja að koma Péturs til Bíldudals hafði gífurlega mikil áhrif á bæinn. Bíldudalur hafði í nokkrar aldir verið verslunarstaður en höfnin þar er einstaklega skjólgóð. Var hún af þeim sökum snemma „valin sem bækistöð af kaupmönnum og þá máski fyrst af Hamborgurum, sem hingað voru komnir til verzlunar fyrir miðja 15du öld, og færðust í aukana og þeirra umsvif mikil á 16du öldinni; þeir höfðu þá komið sér víða fyrir með bækistö›var líkt og Englendingar á sama tíma, nema Englendingar voru nokkru fyrr á ferð, eða á fyrsta áratug 15du aldar.“  Hjá Pétri gekk þó lífið ekki áfallalaust fyrir sig á fyrstu árunum á Bíldudal og var það heilmikið sem spilaði á móti því að þarna ætti hann eftir að eignast gott viðskiptalíf:

Veturinn 1880-ʼ81 var eindæma harður, hafís lá við land langt fram á vor og bændur urðu að skera fé af heyjum. Allt sumarið næsta héldust sleitulaus illviðri til höfuðdags og heyfengur varð því bæði lítill og rýr. Ofan á þetta bættist óvenju mikið aflaleysi. Haustið 1881 sá Pétur varla fram á annað en að hann yrði að leggja árar í bát. Allir draumar hans um fjörugt athafnalíf á Bíldudal virtust ætla að verða að engu. Daglega komu menn frá bjargarlausum heimilum og báðu um úttekt. Allir fengu einhverja úrlausn. Skuldir viðskiptamanna fóru stöðugt vaxandi.

Ætla mætti í fljótu bragði að 26 ára gamall maður sem væri nýbúinn að kaupa verslun sem gengi þetta illa fyrsta árið, myndi gefast upp á þessu öllu saman og fara eitthvað annað. En Pétur var ekki á því að gefast svo auðveldlega upp. Hann var staðráðinn í að láta þetta ganga upp og sigldi til Kaupmannahafnar haustið 1881 þar sem hann fékk til liðs við sig tvo danska kaupsýslumenn sem stofnuðu með honum hlutafélag (Verslunarfélag Bíldudals) þann 22. mars 1882. Lagði hver þeirra til 6.000 kr. í hlutafé og keyptu þeir þannig Bíldudalsverslunina fyrir 14.000 kr. Með þessari björgun gat Pétur komið til Bíldudals vorið 1882 á nýju skipi í eigu hlutafélagsins sem var fullt af varningi. Pétur sá fyrir sér mikla framtíð í þilskipum og fékk hann nokkra efnaða íslenska útvegsbændur með sér í lið að láta kaupa og smíða þilskip. „Árið 1885 var svo komið, fyrir frumkvæði Péturs, að gerð voru út fimm þilskip frá Bíldudal, og hafði aldrei fyrr gengið þaðan jafnstór floti.“

Það var margt annað sem Pétur lét gera á Bíldudal til að auka viðskiptin og voru það mörg mannvirki sem hann lét reisa eins og t.d. 60 metra langa bryggju, allstórt fiskihús, tvílyft verslunarhús, járnsmiðju, brauðgerðarhús, íshús og 8000 m2 tjörn svo eitthvað sé nefnt. Í allar þessar framkvæmdir hafði verslunarfélagið lagt inn mikið fé, en efnahagur almennings á svæðinu var slæmur og skuldir Bíldudalsverslunarinnar voru miklar þannig að allt stefndi í gjaldþrot. Veturinn 1885 sigldi hann aftur út til Kaupmannahafnar og kom til baka sem einkaeigandi Bíldudalsverslunarinnar þar sem dönsku viðskiptafélagarnir hans höfðu ekki mikla trú á þessari starfsemi á Bíldudal lengur og afsöluðu sinn hlut af verslunarfélaginu til Péturs. Lagði hann nú mikið á sig til að bjarga Bíldudalsversluninni og á undraverðan hátt tókst Pétri að fá meira lán og voru eignir hans nú margveðsettar.

Ekki var útlitið gott árið 1886 þar sem fiskiverð lækkaði um helming og enn og aftur blasti við gjaldþrot hjá Pétri. Eru miklar líkur taldar á því að tengdamóðir hans hafi komið honum til bjargar til að forðast gjaldþrot. En árið 1887 fór allt að ganga upp á við hjá honum og næstu árin var hann búinn að snúa öllu við sér í hag og má þar helst þakka fyrir hvað aflinn var góður og að fiskiverð hafði hækkað talsvert.

Pétur hafði á þessu 10 ára tímibili frá 1880 til 1890 upplifað nánast allt það góða og slæma við að reka fyrirtæki. Seiglan hans hafði nú borgað sig og þeir sem græddu einna mest á því var þorpið sjálft:

Fram um 1890 hafði Bíldudalur ekkert þorp verið. Það stóðu aðeins verslunar og fiskhúsin, kaupmannshúsið og tveir eða þrír kofar aðrir. En nú tók að rísa hvert húsið á fætur öðru, og á skömmum tíma myndaðist allmikil byggð utan um Thorsteinsson og athafnir hans. Mátti segja að allt væri á ferð og flugi næstu árin, því að skipstjórar, sjómenn og starfsmenn ýmiss konar fluttust sem ákafast til þorpsins. Hvergi á landinu jókst íbúatala að hundraðshluta jafnmikið áratugin 1891-1900 sem á Bíldudal. Árið 1891 voru þar 73 menn búsettir, en 285 ellefu árum síðar.

Pétur byrjaði að gera út fimm þilskip 1885 og um aldamótin voru þau orðin tuttugu. Hann var áhugasamur framkvæmdamaður, og hafði gert meiri nýtízku mannvirki á Bíldudal en annarsstaðar þekktust á þeim árum hér á landi.  Hann hélt áfram að stækka við sig og 1. janúar 1896 fékk hann hálfbróður sinn, Guðmund Scheving Thorsteinsson, í lið með sér og breytti einkarekstri sínum í sameignarfélagið P.J. Thorsteinsson & Co. Vert er að taka það fram að þetta er ekki sama félagið og Milljónafélagið sem hét líka P.J. Thorsteinsson & Co þó að bæði þessi félög hafi borið sama nafn. Ekki er alveg ljóst hvað Pétri gekk til með þessum breytingum á rekstrarfyrirkomulagi sínu en líklegt er að hann hafi þurft að hafa einhvern sem hann treysti staðsettan í Kaupmannahöfn. Eins og gefur að skilja þá var á þessum tíma síður en svo auðvelt að skjótast til Kaupmannahafnar og sinna viðskiptum, ferðalag þangað gat tekið heilan mánuð. Pétur sá mikinn hag og tímasparnað í því að fá hálfbróðir sinn með sér í lið og til að vera staðsettan í Kaupmannahöfn og sjá um öll viðskiptin þar á meðan hann sjálfur gat einbeitt sér að Bíldudal. Einnig má gefa sér það að hann treysti hálfbróður sínum vel þar sem ákvæði í samningum félagsins kveður á að báðir aðilar þurfa að vera samþykkir öllum framkvæmdum. Ljóst er að Pétur hélt enn um stjórnartaumana á öllum fyrirtækjunum sínum en Guðmundur sinnti því sem þurfti að sinna í Kaupmannahöfn.

Pétur hafði gert margt og mikið á Bíldudal og núna var kominn tími til að reyna fyrir sér annars staðar og 6. ágúst 1896 kaupir hann Vatneyrarverslun af Sigurði Bachmann. Þessi verslun haði áður verið í eigu föður Péturs og föðurbróður hans. Hann fór strax út í miklar framkvæmdir á Vatneyri til að auka viðskiptin þar og um aldamótin fór Vatneyrarverslun að skila hagnaði. Við þessi kaup Péturs á Vatneyrarverslun þá var hann orðinn langstærsti fiskútflytjandi á Vestfjörðum, og í landinu utan Ísafjarðar.

Eftir kaupin á Vatneyri, sem stendur við Patreksfjörð, hófst hann handa við að flytja hluta af rekstri sínum til Hafnarfjarðar þar sem hann var farið að skorta mannskap fyrir vestan, en mikið var um að fólk flutti suður á þessum tíma í leit að meiri atvinnu. Hafnarfjörður hafði um aldir verið mesta útflutningshöfn landsins, bæði með fisk og landbúnaðarafurðir, en þegar leið á 19du öldina tók Reykjavík að sækja sig, og undir lok þeirrar aldar hafði hún nær þurrkað Hafnarfjörð út sem útflutningshöfn og þá einkum í fiskútflutningi. Sá Pétur tækifæri í að kaupa eignir á hagstæðu verði í Hafnarfirði þar sem allt var í talsverðri lægð þar í atvinnulífinu. „Árið 1900 kaupir Pétur eign Þorsteins Egilssonar í Hafnarfirði, sjö hús á Hamarskotsmöl og byrjar þar verslun og mikla þilskipaútgerð. Gerði hann út þaðan fimm stóra kúttera.“

Á þessum rétt rúmlega tveimur áratugum síðan Pétur keypti Bíldudalsverslun þá hafði hann afrekað heilmargt og sumt af því helsta sem hann gerði á þessum tíma verið nefnt hér á undan. Það hafði svo margt gengið vel upp hjá honum og þá sérstaklega um aldarmótin. En árið 1903 var kominn tími á breytingar í lífi Thorsteinssons fjölskyldunnar og fluttust þau búferlum til Kaupmannahafnar. Voru nokkrar ástæður fyrir því að þau fluttust utan og var ein af þeim sú að Ásthildur hafi talið það auðveldara að veita börnum þeirra alla þá menntun sem þau töldu þau þurfa á að halda í Kaupmannahöfn.

Pétur hélt samt áfram öllum atvinnurekstri sínum hér á landi og dvaldist hann á Íslandi á sumrin og sinnti sínum margþætta rekstri. „Mörgum þótti dofna yfir Bíldudal við brottflutning Thorsteinsson-hjónanna, því að þessi mannmarga fjölskylda hafði mikil áhrif í kauptúninu, bæði á skemmtanalíf og fleira.“  Árið 1905 var svo komið að Pétur ákveður að selja öll fyrirtæki sín. Voru það þrír verslunarstjórar hans sem kaupa fyrirtæki hans af honum með skuldabréfum sem „eru öll gefin út á P.J. Thorsteinsson ogCo.; það fyrirtæki er meðeigandi og annast viðskiptin í útlöndum.“ Þannig að tæknilega séð á Pétur ennþá fyrirtækin þar sem greiðslur fóru aldrei fram í peningum heldur eingöngu í skuldabréfum. Eftir þessi viðskipti þá hétu fyrirtækin Hannes B. Stephensen & Co. á Bíldudal, ‚Ólafur Jóhannesson & Co. á Vatneyri og Sigfús Bergmann & Co. á Bíldudal.

Skip Péturs

Haustið 1907 voru skráð 17 skip á nafni P. J. Thorsteinsson & Co. og voru þetta allt skip sem höfðu áður verið í eigu Péturs.þessi skip voru: skonnortan Thjalfe, kútterarnir Helga, Ásta Borghildur, Pilot og Katrín, jagtin Kári, gufubáturinn Rúna og einnig bátarnir Gyða, Hermann og María. Einnig var 5/8 hlut í kútternum Kjartan afsalað til Milljónafélagsins. Einnig gengu kútterarnir Sljettanes, Haganes, Langanes, Kópanes, Hvassanes og Lull til félagsins.  Á um 20 ára tímabili hafði Pétur J. Thorsteinsson eignast þessi skip og núna voru þau komin inn í Milljónafélagið. Þegar Pétur eignaðist Bíldudalsverslunina árið 1880 keypti hann einnig á sama tíma hluta í jagtinni Pilot og voru þetta hans fyrstu skipakaup af mörgum. Af þessum 17 skipum sem hann lagði inn í félagið hafði hann átt Thjalfe einna lengst, en hana eignaðist hann árið 1883. Fékk hann þrjá útvegsbændur til að vera með sér í að fjárfesta í þessari 44 lesta skonnortu. Þessir bændur ásamt öðrum höfðu reynslu af forvera Péturs, að þilskipaútgerð efldi verzlunina og þar með atvinnulíf fólksins. Reyndust þessi skipakaup mjög vel þar sem aflinn á þilskipum árið 1883 hafði verið mjög góður og þá sérstaklega á Thjalfe. Var það til þess að Pétur vildi ólmur eignast fleiri skip.

Eins og sjá má þá var Pétur ekki það vel efnaður að hann gæti keypt skip einn síns liðs en hann var afar fær í því að fá efnaða menn til að fjárfesta í sameiningu í skipum. Sem dæmi þá fékk hann hina svokölluðu Álftamýrarfeðga með sér í lið til að láta smíða 30 lesta skip í Noregi „og skyldi Pétur eiga fjórða hlutann en Álftamýrarmenn þrjá hlutana“ en skipið kostaði 9.200 kr. Kom skipið til landsins í maí 1885 og var það skýrt Katrín eftir dóttur Péturs. Einnig lét Pétur smíða skipið Kjartan á svipuðum tíma í Noregi og var það 27 tonn að stærð. Eins og í hinum skipakaupunum þá fékk hann nokkra með sér til að fjármagna kaupin og greiddi hver þeirra 1/5 af kaupverðinu sem var 8.300 kr.

Árið 1890 jók Pétur umsvif sín og bætti við sig skipum. Hann var orðinn talsvert betur stæður í viðskiptalífinu og gat farið að fjármagna kaup á skipum án stuðnings frá öðrum. Þilskipin Thjalfe, Katrín og Kjartan voru núna eingöngu öll í hans eigu. Árið 1890 kaupir hann þilskip sem hann nefnir eftir dóttur sinni Helgu, og 1892 kaupir hann annað, sem hann skírði í höfuðið á tvíburasystrunum Ástu og Borghildi. Sama ár lét hann smíða sér á Bíldudal jagtina Gyðu (enn eitt dótturnafn). … Árið 1893 lætur hann smíða sér þilskipið Rúnu, stytting á nafni Guðrúnar dóttur hans, fæddri 1890, og sumarið 1894 gengu 10 þilskip frá Bíldudal.Það voru þrjú skip sem Pétur lét smíða á Bíldudal, Gyða og Rúna sem var minnst á hér á undan og einnig María, en Pétur átti þrjú skip sem hétu María. Fyrstu Maríuna eignaðist Pétur í apríl 1882, en skipið hét fullu nafni Marie Dorothea. Ekki er alveg ljóst hvað varð af fyrstu Maríu en því er ýmist haldið fram að skipið hafi verið mjög gamalt og eyðilagst fljótt en því hefur einnig verið haldið fram að Pétur hafi selt skipið 1890 og það hafi verið enn á siglingu um aldamótin 1900. Árið 1897 eignast Pétur aðra Maríu sem var smíðuð í Þýskalandi árið 1849. Árið 1905 var skipið talið ónýtt og rifið samkv. bréfi dags. 27. apr. 1905. Það sama ár var tekið í notkun þriðja Marían sem Pétur lét smíða á Bíldudal.Var sú María þar af leiðandi yngsta skipið sem Milljónafélagið eignaðist.

Um aldamótin var Pétur líka farinn að gera út frá Vatneyri og var skipafloti hans um 25-27 skip. Árið 1898 eignaðist hann fimm kúttera, Haganes, Hvassanes, Kópanes, Langanes og Sljettanes. Voru þetta stærstu skipin hans, um 50-80 tonn með um 15-25 manna áhöfn. Áður en hann eignaðist kútterana voru Kjartan og Tjalfe stærst, um 30-40 tonn með 15 manna áhöfn en Gyða var minnst, um 8 tonn með 6 manna áhöfn.Gyða var eitt af skipunum sem fórust í tíð Milljónafélagsins en það sökk í apríl 1910 í mynni Arnarfjarðar með allri áhöfn. Haganes var stundum notað undir vöruflutninga og voru starfsmenn á skipinu á aldrinum 14-46 ára. Sljettanes var gert út frá Reykjavík þegar það var í þjónustu Milljónafélagsins. Voru áhafnarmeðlimir á bilinu 17-26 mann á aldrinum 14-58 ára.

Sem dæmi um hvernig kaup og kjör voru hjá áhafnarmeðlimum á skipum Milljónafélagsins þá var maður að nafni Einar Magnússon frá Álftanesi sem réð sig sem háseta hjá Erlendi Hjartarsyni, skipstjóra á fiskiskipinu Sljettanes. Var þessi samningur undirritaður 30. júní 1910 og gilti hann fyrir sumartímann það ár. Var þessi samningur ákveðin samkvæmt samþykki útgjörðarmanna við Faxaflóa frá des. 1908 og jan. 1909. Voru kaup fiskimanna á fiskiskipum samkvæmt þessum samningi kallaðir „hálfdrætti“, en í samningnum er svo kveðið á að „hásetar skulu á handfærafiskiríi hafa helming af afla sínum, utan tros, það skulu þeir hafa alt (en það er lúða, skata og steinbítur).“ Í fljótu bragði hljómar það eins og að hásetinn fái í hendur helming af þeim fiski í laun sem hann veiðir en svo er ekki raunin. Það sem gerist er að hásetinn fær greitt frá útgerðarmanni ákveðið verð samkvæmt þeim afla sem hann veiðir, eða í þessu tilviki helminginn af því sem hann veiðir. Virkar þessi samningur sem ákveðinn hvati fyrir hvern háseta til að vera duglegur í vinnunni og veiða sem mest svo hann fái sem mest borgað. Útgerðarmaður á að sjá hásetanum fyrir fæði á meðan hann er á skipinu en það eru önnur gjöld sem hásetinn þarf að reiða af hendi samkvæmt samningnum:

1) Salt samkvæmt reikningi, eða með öðrum orðum hlutfallslega á hvert skippund af fiski, eptir því hve mikið salt hefur verið brúkað á skipinu á útgjörðartímanum, þó aldrei hærra en 5 kr. á hvert skpd. af verkuðum fiski.

Verkun og sortering með 4.50 – fjórum krónum og fimtíu aurum – á hvert skippund.

2) Helming alls kostnaðar á beitu og ís, sem skiptist svo jafnt milli skipverjanna.

3) Vátrygging á afla skipsins, að rjettu hlutfalli við skipseiganda.

4) Veiðarfæri öll, svo sem öngla, lóð og línur.

5) Út- og uppskipun annist hásetar alla útgjörðarmanni að kostnaðarlausu

Að auki þarf hásetinn að hreinsa skipið og einnig mála ef skipstjórinn biður hann um það. Ef hásetinn stendur ekki við samninginn þá þarf hann að greiða útgjörðarmanni 100 kr. í skaðabætur.

Ekki var þetta samt eina staðlaða formið á samningum sem menn gerðu þegar þeir réðu sig á fiskiskip. Annað dæmi skal nefnt um samning sem gerður var á svipuðum tíma eða þann 21. febrúar 1910. Sjö skipverjar undirrituðu samning um að ráða sig á skipið Svendborg sem var í umsjón Milljónafélagsins í Reykjavík. Var þetta enskt botnvörpuskip og réðu þeir sig frá 1. mars til lok apríl með möguleika á framlengingu ef enn væri óskað eftir vinnukröftum þeirra. Í samningnum er listað upp hver störf þeirra eru á skipinu en þeir eiga að „taka á móti fiskinum jafnskjótt og hann er innbyrtur, blóðga, hausa, slægja, fletja, þvo og salta, allt eftir fyrirskipun manns þess er settur verður yfir okkur í þessu efni, og segjum vjer okkur skylt að hlýða honum og yfir høfuð gjøra allt er í okkar valdi stendur til þess að fiskurinn geti orðið 1sta. flokks vara.“ Kaupið var 75 kr. á mánuði en ef þeir fóru vel með fiskinn og meira en 80% af honum reyndist vera fyrsta flokks vara þá fengju þeir auka 5 kr. á mánuði en 10 kr. aukalega á mánuði ef meira en 85% var fyrsta flokks. Þeir fengu útborgað í lok hvers mánaðar en ef einhver myndi rjúfa samninginn þá þyrfti hann að borga 150 kr. í skaðabætur. Pétri var mjög annt um skipin sín og lét hann m.a. mála þau árlega. En það voru ekki eingöngu skipin sjálf sem Pétri þótti vænt um:

Öllum sögnum ber saman um, að útgerð Péturs hafi öll verið til mikillar fyrirmyndar, skipum hans hafi verið vel við haldið enda til þess betri aðstaða en annars staðar víðast, þar sem Pétur rak skipasmíðaverkstæði og járnsmiðju. …  Ekki var það sagt að skapi Péturs, að skip hans lægju um of í höfnum, en honum var heldur ekki rótt, ef þau náðu ekki höfn í tæka tíð, ef hart veður brast á. Þá var hann órólegur mjög þar til hann hafði spurnir af skipum sínum í vari.

Manntjón var lítið á flota Péturs og minna en almennt gerðist á skútuflota landsmanna, sem varð mikið og meira en á árabátaflotanum, en var þó ærið þar, og kom mönnum  það á óvart, því að þess hafði verið vænzt að sóknin á þessum stóru skipum drægi úr hinu mikla manntjóni í árabátasókninni. Í sókn þessa tíma á árabátum og skútum fórust hátt í hundrað landsmanna árlega. … Pétur lét sig miklu skipta mannráðningar á skip sín, enda afli mjög kominn undir því hversu duglegum færamönnum skipin voru mönnuð. Þá var og ekki síður nauðsynlegt að skipin væru sem mest mönnuð öruggum sjómönnum, ef þau áttu að bjargast undan mannskaðaveðrum. Og eru um það margar sagnir, að þessi seglskip björguðust oft af handtökum og snarræði einstakra afrekssjómanna í áhöfninni.  Pétur var sagður þekkja nálega hvern mann á skipaflota sínum og vita á honum deili, og réði mjög á sín skip sjálfur, spurði gjarnan þann, sem leitaði eftir skipsrúmi, hverra manna hann væri.

Það sem tók við hjá Pétri og Thor

Þótt að Milljónafélagið hafi endað eftir um 7 ára starfsemi þá höfðu Pétur og Thor sagt skilið við félagið áður en það fór á hausinn. Pétur var orðinn 54 ára gamall þegar hann yfirgaf félagið undir lok árs 1908. Hann hafði varið manndómsárum sínum til að koma upp blómlegum fyrirtækjum á þremur stöðum, fyrst og fremst á Bíldudal, en einnig á Patreksfirði og í Hafnarfirði. Öll þessi fyrirtæki voru nú horfin í botnlausa hít Milljónafélagsins. Árið 1910 flutti hann aftur til Íslands frá Danmörku með fjölskyldu sína. Hann hélt áfram að starfa við fiskiútgerð og varð hann hluti af nokkrum félögum og eignaðist nokkur skip. Árið 1911 stofnaði hann togaraútgerðarfélagið Trawlfélagið Bræðurnir Thorsteinsson í samstarfi við bróður sinn Th. Thorsteinsson. Reistu þeir fiskverkunarstöð á Kirkjusandi. Notuðust þeir í fyrstu við tvo togara sem þeir leigðu, en fljótlega létu fleir smíða tvo togara í Bretlandi. Árið 1912 tók Pétur ásamt sjö öðrum þátt í stofnun Fiskveiðafélagsins Haukur og var Pétur framkvæmdastjóri. Félagið lét reisa bryggju og ýmsar byggingar við Reykjavíkurhöfn. Félagið lét smíða í Bretlandi togara sem fékk nafnið Ingólfur Arnarson. Var þetta stærsti togarinn á þessum tíma sem Íslendingar höfðu eignast.

Pétur hélt áfram að stofna fleiri fyrirtæki í samstarfi við aðra aðila, m.a. Veiðarfæraverslunina Verðandi og Hlutafélagið Þorlákshöfn sem átti að vinna að hafnarbótum. Einnig stofnaði hann gler- og postulínsverslun sem konan hans rak.

Árið 1916 var Pétur formaður og framkvæmdastjóri nýs félags sem hét Hlutafélagið Bræðingur og starfaði á Þormóðsstöðum við Skerjafjörð. Framleiddu þeir lýsi og veiddu síld.

Þegar Pétur fluttist til Íslands frá Danmörku þá keypti hann húsið á Lækjargötu 10 og bjuggu þau hjónin þar í 7 ár og fluttu síðan í nýtt íbúðarhús á Laufásvegi 46 sem hann lét byggja. Á þessum tíma geisaði heimsstyrjöldin fyrri sem hafði slæm áhrif á útgerð Íslendinga. Í kjölfarið þá dundu hvert áfallið af fætur öðru yfir Pétri og hans starfsemi. Síldarsala til Svíþjóðar varð fyrir gífurlegu tjóni vegna algers verðhruns. Heimskreppan fyrri reið yfir Evrópu og íslensk togaraútgerð beið tjón í kjöfarið. Hauksfélagið er lýst gjaldþrota að kröfu Íslandsbanka 1922. Sama ár tekur fyrirtækið O. Johnson & Kaaber við rekstri Bræðings. ... Íbúðarhúsið við Laufásveg 46 er boðið upp og verður eign Íslandsbanka.

Þegar hér var komið við sögu var Pétur að verða sjötugur og var búinn að missa allar eignir sínar og heilsu hans var farið að hraka. Ýmsum athafnamönnum, sem orðið hafa gjaldþrota, hefur tekist að „bjarga“ hluta eignanna, einkum þegar reksturinn var í formi hlutafélaga. Slíkt var fjarri hugsunarhætti Péturs. Allar eignir hans fóru upp í skuldirnar. Þar var ekkert eftir skilið. Pétur flutti í lítið hús í Hafnarfirði árið 1924 ásamt konu sinni. Þar bjó hann það sem eftir var ævi sinnar en hann lést þar 27. júlí 1929, 75 ára gamall.

 

 

 

 

 

Íslenska kalkflörungafélagið hleypir nýju blóði í bíldælskt atvinnulíf:

Fréttin fengin úr blaðinu VESTFIRÐIR  26.06. 2014

Íslenska kalkþörungafélagið hleypir nýju blóði í bíldælskt atvinnulíf:

Nýtir 10% allar raforku sem

notuð er í Vestfirðingafjórðungi

Íslenska kalþörungafélagið á Bíldudal fjárfesti fyrir um hálfan milljarð króna á síðasta ári, aðallega vegna stækkunar verksmiðjunnar um helming, en í nýrri byggingu hefur 3,6 megavatta þurrkari verið tekinn í notkun ásamt öðrum tilheyrandi búnaði vegna starfseminnar. Slökkt hefur verið tímabundið á þurrkaranum sem fyrir var í verksmiðjunni og verður svo þar til tekinn hefur verið í notkun nýr rafspennir sem þolir keyrslu á allri verksmiðjunni samtímis.

Þrátt fyrir þetta hafa afköst verksmiðjunnar aukist verulega eftir að nýi þurrkarinn var tekinn í notkun. Unnið er á vöktum við framleiðslu allan sólarhringinn og á dögunum var stærsta einstaka farminum, 4500 tonnum af mjöli, skipað um borð í hollensk flutningaskip sem skipað var í land á Írlandi. Íslenska kalkþörungafélagið er fjölmennasti vinnustaðurinn á Bíldudal og einn stærsti kaupandi raforku hjá Orkubúi Vestfjarða. Alls kaupir fyrirtækið árlega um 10% þeirrar raforku sem notuð er í landsfjórðungnum. Hjá fyrirtækinu eru ársverk um 20 auk þess sem allnokkur störf fylgja verktökum sem sinna reglulegri þjónustu við fyrirtækið. Sem dæmi um áhrif af starfsemi fyrirtækisins og annarra fyrirtækja sem hafa komið sér fyrir á svæðinu á undanförnum árum má nefna að tekist hefur að stöðva fólksfækkun sem var viðvarandi um árabil á Bíldudal samfara stöðugri fækkun starfa í sjávarútvegi.

Íbúar Bíldudals eru nú um 200 en voru rúmlega 100 fyrir fáeinum árum. Þá má nefna að vegna starfsemi Íslenska kalkþörungafélagsins réðst Vesturbyggð í umtalsverðar hafnarframkvæmdir árið 2007, ekki síst til að mæta þörfum Kalkþörungafélagsins og greiðir fyrirtækið nú árlega yfir 20 milljónir króna í leigu fyrir afnot af höfninni. Þær greiðslur gera sveitarfélaginu kleift að greiða upp kostnað við fjárfestinguna á fáum árum. Auk þessa tekur fyrirtækið þátt í ýmsum verkefnum með sveitarfélaginu og öðrum aðilum sem m. a. hafa að markmiði að styrkja enn frekar innviði sveitarfélagsins.

Íslenska kalkþörungafélagið á árlega viðskipti við fjölda innlendra aðila vegna kaupa fyrirtækisins á vöru og þjónustu. Fjöldi birgja er rúmlega 200 og námu viðskipti við þá um 430 milljónum króna á síðasta ári. Á sama tímabili greiddi fyrirtækið um 120 milljónir króna í laun og launatengd gjöld og um 40 milljónir í opinber gjöld til ríkisins og sveitarfélagsins Vesturbyggðar. Fyrirtækið sækir og vinnur kalkþörungaset úr Arnarfirði sem er þurrkað í mjöl og aðrar afurðir í verksmiðju félagsins á Bíldudal. Rúmlega 99% framleiðslunnar eru seld á erlendum mörkuðum og notuð í framleiðslu á lífrænu dýrafóðri, fæðubótarefnum og gróðuráburði. Framkvæmdastjóri frá árinu 2013 er Einar Sveinn Ólafsson.

Atvinnusaga Bíldudals á sér enga líka. Margir telja að nú sé að renna upp svipaður uppgangstími og Pétur Jens Thorsteinsson kom af stað á Bíldudal upp úr aldarmótunum 1900. Í byrjun aldarinnar mun Pétri hafa boðið í grun að tími seglskipanna væri senn á enda runninn og tímabil togara og mótorskipa að hefjast. Nú þurfti stórfé til að sigla hraðbyri inn í nýja öld. Árið 1907 er tilkynnt um stofnun félagsins „P. J. Thorsteinsson & Co.“ Í stjórn þess voru kjörnir fjórir Danir og Eggert Claessen málflutningsmaður. Framkvæmdastjórn skipuðu þrír Danir og Íslendingarnir Pétur Thorsteinsson og Thor Jensen. Félagið var þó jafnan nefnt Milljónafélagið, enda átti hlutafé þess að vera ein milljón króna, en 180.000 krónur mun hafa á vantað að það næðist nokkurn tíma inn. Uppnefnið mun hafa orðið félaginu lítt til framdráttar. þá voru tekjur landssjóðs rétt um ein milljón króna og allur útflutningur landsmanna upp á einar 10 milljónir króna. Margir Íslendingar báru þann ugg í brjósti að svo gífurlegt erlent auðmagn myndi kaffæra þá íslensku athafnamenn sem við þröngan fjárhag og eilífan rekstrarfjárskort voru að basla við að renna stoðum undir íslenska atvinnuvegi. Dönskum fjármálamönnum blöskraði hins vegar að veita slíku fjármagni til þessa fátæka lands sem ekkert hefði með slíkan fjáraustur að gera. Þar við bættist að alþjóðleg fjármálakreppa reið yfir á fyrstu starfsárum félagsins.

Sundurþykkja kom strax upp á milli hinna íslensku og dönsku stjórnenda. Eftir aðeins tæp tvö ár braust Pétur J. Thorsteinsson út úr viðjum þessa félags, sem áfram bar þó nafn hans, og tapaði þar mestöllum eignum sínum. Fékk hann þó nokkra fjárhæð lausa úr félaginu til þess að hefja atvinnurekstur að nýju. Útgerð hóf hann árið 1909 og flutninga ári síðar, rak fiskverkunarstöð á Kirkjusandi og lét m. a. smíða stærsta togara sem Íslendingar eignuðust fyrir heimsstyrjöldina fyrri, Ingólf Arnarson. Árið 1916 stofnar hann Lýsisvinnsluna hf. Bræðing á þormóðsstöðum við Skerjafjörð og er formaður og framkvæmdastjóri. Pétur endaði þó slyppur og snauður, sjötugur að aldri. En nú er vonandi að renna upp blómatíð í atvinnulífi Bílddælinga sem og annarra sveitarfélaga á sunnanverðum Vestfjör›um

Brjóstmynd var reist af Pétri Jens Thorsteinssyni og konu hans, Ásthildi Thorsteinsson á Bíldudal 11. ágúst árið 1951. Ásthildur var dóttir séra Guðmundar Einarssonar, prests að Breiðabólsstað á Skógarströnd, en Pétur var fæddur i Otradal í Arnarfirði 4. júní 1854. Pétur mun hafa alist upp hjá fósturforeldrum á Hallsteinsnesi í Austur Barðastrandasýslu. Til Bíldudals kom hann í fyrsta skipti sumarið 1879, er hann  með kaupsamningi þann 19. júlí 1879 festi kaup á Bíldudalsverslun af Jóhönnu Kr. Þorleifsdóttur, ekkju Hákons kaupmanns. Pétur tók við versluninni 6. maí 1880.  Bílddælingar kunnu að meta þennan athafnamann sem svo sannarlega kom Bíldudal á kortið í atvinnulífi landsmanna síðustu áratugi 19. aldar og fyrstu ár þeirrar 20. Síðar hafa reyndar komið blómaskeið atvinnuuppbyggingar á Bíldudal, en þau eiga það sammerkt að vera allt of stutt. Nú með Íslenska kalkþörungafélaginu, Arnarlaxi og fleirum fyrirtækjum er vonandi að renna upp blómaskeið í atvinnulífinu á Bíldudal. Pétur Thorsteinsson var aðeins 25 ára gamall þegar hann hófst handa á Bíldudal, fullur athafnaþrár, áræðinn og bjartsýnn.

Nánar má fljótlega lesa um lífshlaup Péturs hér á vefnum undir flokknum MENNING OG SAGA, undirflokkur SAGA BÍLDUDALS, en verið er að ganga frá efninu til birtingar. 

 

Gufupönk-hátíðin í Bíldalíu

Frétt af  bb.is | 26.06.2014 | 15:01Gufupönk-hátíðin í Bíldalíu hefst í dag

Ætli hátíðargestir sjái loftskip í Bíldalíu næstu daga? Mynd: Bildalia/Facebook.
Ætli hátíðargestir sjái loftskip í Bíldalíu næstu daga? Mynd: Bildalia/Facebook.

Fyrsta Gufupönkhátíð á Íslandi, Steampunk Iceland, verður haldin á Bíldudal um helgina. Þá breytist öll Vesturbyggð í ævintýralandið Bíldalíu, en á hátíðina verður stefnt saman fólki víðs vegar úr heiminum sem aðhyllist svokallaða Steampunk-stefnu eða gufupönk í listum, klæðnaði og háttum. Dreginn verður nýr fáni að húni og verður landamæravarsla við Brjánslæk, Flókalund og á flugvellinum á Bíldudal. Þar verður hægt að fá vegabréf inn í ævintýralandið, sem virkar líka á þann hátt að ferðalangar fá stimpil í passann þegar þeir heimsækja staði sem auglýstir eru í vegabréfinu. Fullstimpluðu vegabréfi er svo hægt að skila inn og fá verðlaun. 

Hátíðin hefst í dag með setningarathöfn, tónleikum og svokölluðu Goth-Skrímslaballi í Skrímslasetrinu í Strandgötu. Á morgun er á dagskránni meðal annars markaður, sirkus, leikhús og alls kyns uppákomur á markaðstorginu við Skrímslasetrið. Þá verður krýningarhátíð konungs og drottningar Bíldalíu kl. 17. Um kvöldið verður hlöðuball í félagsheimilinu Baldurshaga. 

Á sunnudag verður markaðnum haldið áfram með pompi og prakt en að auki verður íþróttamót á íþróttasvæðinu þar sem sýndar verða regnhlífa-burtreiðar og fleira skemmtilegt. Hátíðinni er síðan slúttað með tónleikum þar sem hátíðarlagið verður flutt ásamt öðrum klassískum Bíldudals-smellum. 

 

 

Útskipun hjá Kalkþörungaverksmiðju

bb.is | 04.06.2014 | 16:08

Fjárfestu fyrir hálfan milljarð

Flutningaskip útgerðarfyrirtækisins Navigia, Reggedijk frá Groningen í Hollandi, kom nýlega til Bíldudals til að sækja 4500 tonn af mjöli hjá Íslenska kalþörungafélaginu. Farminum var sípðan skipað á land í Castletown Bearhaven á suðurodda Írlands.
Flutningaskip útgerðarfyrirtækisins Navigia, Reggedijk frá Groningen í Hollandi, kom nýlega til Bíldudals til að sækja 4500 tonn af mjöli hjá Íslenska kalþörungafélaginu. Farminum var sípðan skipað á land í Castletown Bearhaven á suðurodda Írlands.
 

Íslenska kalþörungafélagið á Bíldudal fjárfesti fyrir um hálfan milljarð króna á síðasta ári, aðallega vegna stækkunar verksmiðjunnar um helming, en í nýrri byggingu hefur 3,6 megavatta þurrkari verið tekinn í notkun ásamt öðrum tilheyrandi búnaði vegna starfseminnar. Slökkt hefur verið tímabundið á þurrkaranum sem fyrir var í verksmiðjunni og verður svo þar til tekinn hefur verið í notkun nýr rafspennir sem þolir keyrslu á allri verksmiðjunni samtímis. Þrátt fyrir þetta hafa afköst verksmiðjunnar aukist verulega eftir að nýi þurrkarinn var tekinn í noktun. Unnið er á vöktum við framleiðslu allan sólarhringinn og á dögunum var stærsta einstaka farminum, 4500 tonnum af mjöli, skipað um borð í hollensk flutningaskip sem skipað var í land á Írlandi.

Íslenska kalkþörungafélagið er fjölmennasti vinnustaðurinn á Bíldudal og einn stærsti kaupandi raforku hjá Orkubúi Vestfjarða. Alls kaupir fyrirtækið árlega um 10% þeirrar raforku sem notuð er í landsfjórðungnum. Hjá fyrirtækinu eru ársverk um 20 auk þess sem allnokkur störf fylgja verktökum sem sinna reglulegri þjónustu við fyrirtækið.

Sem dæmi um áhrif af starfsemi fyrirtækisins og annarra fyrirtækja sem hafa komið sér fyrir á svæðinu á undanförnum árum má nefna að tekist hefur að stöðva fólksfækkun sem var viðvarandi um árabil á Bíldudal samfara stöðugri fækkun starfa í sjávarútvegi. Íbúar Bíldudals eru nú um 200 en voru rúmlega 100 fyrir fáeinum árum. Þá má nefna að vegna starfsemi Íslenska kalkþörungafélagsins réðst Vesturbyggð í umtalsverðar hafnarframkvæmdir árið 2007, ekki síst til að mæta þörfum Kalkþörungafélagsins og greiðir fyrirtækið nú árlega yfir 20 milljónir króna í leigu fyrir afnot af höfninni. Þær greiðslur gera sveitarfélaginu kleift að greiða upp kostnað við fjárfestinguna á fáum árum. Auk þessa tekur fyrirtækið þátt í ýmsum verkefnum með sveitarfélaginu og öðrum aðilum sem m.a. hafa að markmiði að styrkja enn frekar innviði sveitarfélagsins.

Íslenska kalkþörungafélagið á árlega viðskipti við fjölda innlendra aðila vegna kaupa fyrirtækisins á vöru og þjónustu. Fjöldi birgja er rúmlega 200 og námu viðskipti við þá um 430 milljónum króna á síðasta ári. Á sama tímabili greiddi fyrirtækið um 120 milljónir króna í laun og launatengd gjöld og um 40 milljónir í opinber gjöld til ríkisins og sveitarfélagsins Vesturbyggðar.

Um Íslenska kalkþörungafélagið

Fyrirtækið sækir og vinnur kalkþörungaset úr Arnarfirði sem er þurrkað í mjöl og aðrar afurðir í verksmiðju félagsins á Bíldudal. Rúmlega 99% framleiðslunnar eru seld á erlendum mörkuðum og notuð í framleiðslu á lífrænu dýrafóðri, fæðubótarefnum og gróðuráburði. Eigandi félagagsins er Celtic Sea Minerals Ltd. (CSM) í Cork á Írlandi. CSM hefur verið Kalkþörungafélaginu til ráðgjafar frá upphafi rannsókna á svæðinu árið 2001 og tók við rekstrinum 2007 þegar framleiðsla hófst. Áætlað magn kalkþörungasets á þeim svæðum í Arnarfirði sem könnuð hafa verið er um 21,5 milljónir rúmmetra. Með sérfræðingum Hafrannsóknastofnunar vinnur fyrirtækið að því að treysta sjálfbærni efnisvinnslunnar með tilraunum, þar sem lifandi kalþörungar eru fluttir á svæði þar sem efnisvinnsla hefur farið fram. Framleiðsla fyrirtækisins er lífrænt vottuð af vottunarstofunni Túni. Auk þess hefur fyrirtækið alþjóðlega fóðurvottun frá Femas.